https://www.hersenstichting.nl/puberhersenen
http://www.trubendorffer.nl/

Het kan zomaar zijn dat je in je leven plotseling specialist moet worden in een onderwerp dat tot dan toe een enorme ver-van-je-bed-show was. Op 4 september 2015 zijn Romijn en ik van de ene op de andere seconde begonnen aan de meerjarige opleiding NAH. We waren het niet van plan. Niet dat we te oud zijn om te leren maar we hadden een volmaakt leventje: kersvers getrouwd, succesvol eigen theatergezelschap, een grootschalige verbouwing van ons huis en plannen voor een wilde campervakantie.


Hi_IMG_5786

NAH, wat staat voor ‘Niet Aangeboren Hersenletsel’ is niet zoiets wat je er in de avonden bij de LOI even bij doet. NAH is een lang en zwaar traject dat je zomaar in de schoot geworpen krijgt. In Romijn zijn geval een herseninfarct. En jaarlijks 400.000 mensen met hem. Hierbij ons verhaal.

4 september. Na de try out van onze nieuwe voorstelling ‘Feest’ voldaan naar huis. Onderweg. In de auto. Romijn, je praat raar. Scheef gezicht. Ik weet hoe laat het is. Tijd voor 112. Ambulance. Wegwezen. Ziekenhuis. EHBO. Mevrouw wat is de geboortedatum van meneer. Bloedverdunners. Formulieren. Felle lampen. F***zooi. Neuro-stroke. Kritieke toestand. Wat een toestand. Wachten. Slappe koffie. Zitten naast het bed. Wachten. Hopen. Bidden wellicht. Onderzoeken. Nachtzusters. Dag dokter, wat is er aan de hand? Terminologieën. Zondagnacht stabiel. Ontslag.

Naar revalidatiecentrum. Intern. Dat wel. Naar huis voor schone onderbroeken. Buiten wordt het vroeger donker. Revalidatietraject. Het woord alleen al. Rechterhelft verlamd. Opnieuw leren zitten. Opnieuw leren staan. Je man aankleden. Klamme douche. Krijg maar eens een sok aan bij een verlamd been. Afasie. Geen taal meer. Niets is meer vanzelfsprekend. Niets spreekt meer vanzelf. Naar huis voor tandenborstel. Revalidatierooster. Loopgroepen. Fysio. Ergo. Logo. Aap noot Mies. Revalidatievoedsel. Gadverdamme. Niet voor mijn fijnproever! Dat nooit. Naar huis om te koken. Eten mee terug nemen. Dag liefje, zie je morgen weer.

Verbetering. Grote stappen. Dat geeft hoop. Kleine stukjes lopen. Meteen stok. Dat wel. Onverwachte complicaties. Spasticiteit in rechterhelft. Gaat nooit meer over. Volgens de therapeuten. Naar huis om te huilen. Thuis de verbouwing leiden en lijden. Afwassen in de badkuip. Koken op de houtkachel. Godzijdank een zachte winter. Dat wel. Voor kerst de nachten samen weer thuis. Op de po-stoel in de huiskamer. Over je nek omdat ‘grote mannen bah’ echt bah is. Samen kerst. Doodmoe onder de kerstboom. Maar thuis. Dat tenminste wel. Hulptroepen. Vrienden. Familie. Onbekenden. Gelukkig wel zeg. Overdag met de Taxi naar het revalidatiecentrum. Sjiek hoor.

Ik blijf thuis. Ik kan geen ziekenhuis meer zien. Zijn woorden komen terug. Mijn overlevingsadrenaline zakt weg. Alweer moe. Ik ben te moe om moe te zijn. Hoop houden. Botox tegen de spasme. Koffie voor de bouwvakkers. Pilletjes tegen de nachtmonsters. Eerste blokje om buiten. Eerste keer weer op de fiets. Een driewieler. Dat dan wel. Lente in zicht. Kozijnen plaatsen. Vloeren storten. De stappen die hij maakt zijn niet meer zo groot als in het begin maar ze zijn er wel. Moed niet verliezen. Voorzichtig naar de toekomst kijken. Voorzichtig huilen om het verleden. Bezig blijven. Nieuwe plannen. Nieuwe doelen. Nieuw leven. Veranderen. We moeten wel. Kost tijd. Alles kost tijd. Maar gelukkig hebben we nog tijd. Wij hebben alle tijd van de wereld. Het is onduidelijk wanneer de examens NAH klaar zijn en of we ooit zullen slagen. Maar we hebben hoop. Maar we hebben elkaar. We hebben het leven. Dat wel…

Nanna Tieman is schrijver en regisseur en heeft samen met haar partner en acteur Romijn Conen een theatergezelschap. Hun verhaal over revalidatie en wederopbouw kunt u volgen op de Facebookpagina Bouwen. Zij vervullen tevens een ambassadeursfunctie bij de Edwin van de Sar Foundation.